ผมชอบเริ่มจากสมมติฐานที่ค่อนข้างโหดกับเว็บไซต์หน่อย คือคิดว่าคนที่เข้ามาไม่รู้จัก chang222 มาก่อน ไม่รู้ว่าเว็บมีกี่หน้า และไม่ได้เริ่มจากหน้าแรกด้วย
สมมติว่าเขาเข้ามาจากหน้ารองผ่านการค้นหา สิ่งแรกที่ผมมองไม่ใช่ความสวย แต่คือเขาสามารถตอบคำถามสามข้อได้ไหมว่า “ตอนนี้อยู่ที่ไหน”, “หน้านี้กำลังพูดเรื่องอะไร” และ “ถ้าต้องการรู้ต่อควรไปทางไหน”
ตรงนี้ผมมองว่าโครงสร้าง Hub ของ chang222 มีพื้นฐานที่ดี เพราะ ศูนย์กลางข้อมูลของเว็บไซต์ สามารถทำหน้าที่เป็นจุดรีเซ็ตทางความคิดได้ หากหลงมาจากหน้ารองก็ยังย้อนกลับไปเลือกเส้นทางใหม่ได้
แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือระดับของ “ความสัมพันธ์ระหว่างหน้า”
ผมไม่อยากเห็นเว็บไซต์ที่ทุกหน้าลิงก์กลับหน้าแรกอย่างเดียว เพราะนั่นเท่ากับมีทางเดินแบบดาวกระจาย แต่ไม่มีทางลัดระหว่างห้องที่อยู่ติดกัน
ถ้ากำลังอ่านเรื่องข้อมูลส่วนบุคคล การเชื่อมไปยัง รายละเอียดนโยบายความเป็นส่วนตัว เป็นความสัมพันธ์ที่สมเหตุสมผล
ถ้ากำลังอ่านเรื่องข้อจำกัด การพาไปยัง เงื่อนไขการใช้งาน ก็ทำให้เส้นทางความคิดต่อเนื่อง
ตรงนี้คือจุดที่ Internal Link เริ่มมีคุณค่ามากกว่า SEO เพราะมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของ Information Architecture
สิ่งที่ผมอยากให้ระวังคือการใช้ Anchor ที่สร้างสรรค์เกินไปจนคนอ่านเดาไม่ได้ว่าปลายทางคืออะไร คำใกล้เคียงช่วยให้ภาษาไม่แข็งก็จริง แต่ควรเหลือ “กลิ่นของปลายทาง” ให้คนพอคาดเดาได้
สำหรับผม chang222 มีแนวคิดที่ถูกทางตรงที่พยายามแยก Intent ของแต่ละหน้า แต่ระยะยาวควรตรวจเส้นทางจริงด้วยว่า มีหน้าไหนกลายเป็น dead end หรือไม่ และมีหน้าไหนที่ผู้ใช้ต้องย้อนกลับหลายครั้งเกินจำเป็น
ผมจึงไม่ได้วัดเว็บไซต์จากจำนวนหน้า แต่วัดจาก จำนวนครั้งที่คนต้องหยุดคิดว่า “ต่อไปกดอะไรดี”
ถ้าตัวเลขนั้นลดลง โครงสร้างกำลังดีขึ้น